Najczęstsze pytania

Tak — i jest to łatwiejsze niż kuchnia. Wycinarnia tnie płytę na wymiar i okleja krawędzie, a do złożenia korpusu wystarczy wkrętarka, kątownik i wiertło Ø8 do kołków. Nie ma tu blatu do docinania, wycięć pod zlew ani zabudowy AGD. Najtrudniejszy element to wywiercenie otworów pod puszki zawiasów — i to też można zlecić razem z cięciem.

Przy ścianie 3,5 metra z szafą, szafką RTV i dwoma modułami wiszącymi materiał wychodzi zwykle w przedziale 1200–2500 zł, w zależności od dekoru i okuć. Ten sam mebel z sieciówki kosztuje 4000–7000 zł, a robiony na wymiar w zakładzie stolarskim 8000–15000 zł. Program pokazuje wycenę na bieżąco i pozwala wpisać własne stawki, jeśli masz ofertę z zakładu.

Płyta wiórowa laminowana 18 mm na korpusy, półki i najczęściej także na fronty. W salonie nie ma wody, więc nie potrzeba płyty wodoodpornej — to jedyna rzecz, na której da się tu oszczędzić w stosunku do kuchni. Plecy: sklejka albo HDF 6 mm. Do frontów lakierowanych na wysoki połysk bierze się MDF, ale to osobny wykonawca i osobna cena.

Środek ekranu ma wypaść na wysokości oczu osoby siedzącej, czyli 100–110 cm nad podłogą. Przy telewizorze 55 cali (71 cm wysokości) dolna krawędź wychodzi wtedy na około 70 cm. Im większy ekran, tym niższa musi być szafka pod nim: przy 75 calach dolna krawędź wypada już na 57 cm.

Amplituner ma zwykle 44 cm szerokości i 17 cm wysokości, ale do głębokości trzeba doliczyć wtyczkę i kabel wchodzący pod kątem — realnie 42 cm zamiast deklarowanych 37. Nad urządzeniem zostaw minimum 5 cm na odprowadzenie ciepła. W zamkniętej komorze bez przewiewu amplituner wchodzi w zabezpieczenie termiczne i wyłącza się w połowie filmu.

Przez otwór w plecach, za sprzętem. Są dwa warianty: wycięcie prostokątne 120 × 60 mm, przez które przejdzie wtyczka z zasilaczem, albo okrągły przepust Ø60 z maskownicą, który wygląda lepiej, ale wymaga przewleczenia kabla przed podłączeniem. Przy szerokiej szafce warto zrobić dwa przeloty i rozdzielić zasilanie od sygnału.

Ugięcie rośnie z czwartą potęgą rozpiętości: półka dwa razy dłuższa ugnie się szesnaście razy bardziej. Dla płyty 18 mm obciążonej książkami granica, poniżej której ugięcia nie widać, wypada koło 80 cm rozpiętości w świetle. Powyżej trzeba dołożyć pionową przegrodę, wziąć płytę 25 mm albo podkleić listwę usztywniającą wzdłuż przedniej krawędzi.

Od 58 do 62 cm. Ta liczba nie bierze się z katalogu, tylko z wieszaka: ma 42–45 cm szerokości, a marynarka na nim zajmuje 50–55 cm w poprzek. Przy płytszej szafie drążek trzeba obrócić wzdłuż mebla, co zmniejsza pojemność ponad dwukrotnie — na metrze powiesisz wtedy ok. 10 rzeczy zamiast 25 — albo zrezygnować z rzeczy wiszących i zrobić szafę na półki.

Wtedy, gdy drążek wypada powyżej 180 cm — czyli tam, gdzie normalnie sięgasz z krzesła. Poniżej tej wysokości zwykły drążek za 30 zł robi to samo co pantograf za 150 zł. Pantograf potrzebuje przy tym co najmniej 30 cm wolnej wysokości, żeby mieć jak zjechać, i ma limit obciążenia, zwykle 10–12 kg.

Tak — barek jest jednym z modułów szafy i regału z modułów. Jego front opada do przodu na cięgnach i zatrzymuje się poziomo, więc robi się z niego blat, na którym nalewasz; w środku jest półka na butelki i reling na kieliszki wiszące do góry nogami. Moduł ma własne minimum wysokości: 44 cm, bo butelka wina stoi 30–33 cm i musi dać się ją wyjąć, a nie wyciągać po skosie. Wpisana mniejsza wysokość zostanie podniesiona do tego minimum, a program powie o tym w liście problemów. Nie mylić z barkiem kuchennym: tam „barek” to wysunięty blat, po którym da się jeść na stojąco, a nie mebel.

Program daje osiem miejsc do wyboru przy każdym meblu: pod półką wiszącą, za plecami w stronę ściany, nad szafką w stronę sufitu, w witrynie, w półce regału, od podłogi pod cokołem oraz za telewizorem jako bias light. Wybór zmienia nie tylko położenie paska, ale i to, czym zasłania się samą diodę. To jest różnica między salonem a kuchnią: w kuchni stoisz i patrzysz w dół, więc taśma schowana za licem frontu jest niewidoczna. W salonie siedzisz i patrzysz w górę — bez blendy albo profilu wpuszczonego w płytę dioda świeci prosto w oczy. Wysokość blendy program liczy z linii wzroku od kanapy.

W salonie 2700 K, czyli ciepła biała — światło zbliżone do żarówki. Chłodniejsze 4000 K jest dobre nad blatem roboczym w kuchni, bo widać przy nim kolor produktów, ale w pokoju robi się od niego biurowo. Barwa jest w programie polem pojedynczego odcinka, nie całego projektu: jedna taśma nie obsłuży dwóch temperatur, a odcinki o różnej barwie nie scalają się w jedną listwę, bo w jej środku szedłby widoczny skok koloru. Warto też przewidzieć ściemniacz — ta sama poświata ma być mocniejsza po południu i ledwo widoczna wieczorem.

Program ma na to osobną warstwę: przycisk „DŹWIĘK” pod znakiem „⋯” nad sceną rysuje na podłodze miejsca kolumn dla układu 2.0, 2.1, 5.1, 5.1.2 albo 7.1. Kąty liczą się z miejsca odsłuchu, czyli ze środka kanapy albo fotela — bez żadnego z nich warstwa milczy, bo nie ma od czego mierzyć. Centralny idzie pod ekran, w jego osi; fronty 22–30° od osi słuchacza; efektowe 90–110° i około 20 cm nad uchem; kanały sufitowe 45° w górę; subwoofer przy ścianie, ale nigdy w narożniku, bo w rogu spotykają się trzy płaszczyzny i najniższe tony zaczynają dudnić. Program sprawdza przy tym jedną rzecz: czy w wyznaczonym miejscu nie stoi już mebel i czy nie wypada ono w drzwiach albo oknie. Nie liczy natomiast żadnej akustyki — to podpowiedź, gdzie postawić kolumnę, a nie kalkulator akustyczny.

Nie i nie udaje, że liczy. System przesuwny to gotowe okucie konkretnego producenta, z własnym prowadnikiem, własnym podcięciem w korpusie i własną instrukcją montażu. Zgadnięty wymiar byłby formatką do kosza. Program obsługuje skrzydła na zawiasach puszkowych i szuflady na prowadnicach.

To jeden program z dwoma zestawami ustawień. W salonie nie ma blatu, fartucha ani zabudowy AGD, a szafka dolna dostaje własny wieniec górny zamiast dwóch trawersów — bo w kuchni górę zakrywa blat. Dochodzą za to: szafka RTV z przelotem na kable, szafa i regał z modułów, kreator meblościanki, wyposażenie pokoju (telewizor, kolumny, soundbar, kanapa, fotel), warstwa podpowiadająca ustawienie kolumn, osiem miejsc montażu taśmy LED zamiast jednego oraz ostrzeżenie o ugięciu półki. Nie ma za to wyspy z półwyspem — bez blatu zostaje z niej mebel wolnostojący. Okucia są te same: zawias puszkowy w szafie to ten sam zawias co w kuchni.

Wybierasz typ „Szafa / regał z modułów” i ustawiasz oś: pionowa dzieli mebel na moduły jeden nad drugim (szafa, witryna, boczny słupek), pozioma na moduły obok siebie (szafka RTV, komoda, ciąg pod ekranem). Potem wypełniasz go modułami — jest ich trzynaście: półka otwarta, drzwi z półkami, witryna, szuflady, szuflady za drzwiami, komora AV, przelot kabli, wnęka na telewizor, drążek, dwa drążki, wieszak wysuwany, barek i blenda. Każdy moduł ma wysokość „dopasuj automatycznie” albo wpisaną ręcznie.

Tak — ten sam typ mebla może stać na podłodze albo wisieć. Wybierasz rząd wiszący, a wysokość zawieszenia ustawiasz kółkiem „↕” przy zaznaczonym meblu w widoku 3D albo wpisujesz w karcie. Program zamienia wtedy nóżki na zawieszki, bo mebel wisi, a nie stoi, i pilnuje, żeby nie wszedł w ciąg dolny ani w sufit.

Że program rozdzieli między takie moduły całą resztę wysokości mebla, więc nie musisz nic liczyć. Wpisujesz tylko te wymiary, które są dla ciebie ważne — na przykład 110 cm pod drążkiem — a resztę zostawiasz na automacie. Nagłówek każdego modułu pokazuje, ile ostatecznie wyszło i na jakiej wysokości nad podłogą jest jego dno.

Przy koszulach, marynarkach i spodniach na wieszaku — czyli rzeczach krótkich. Drążki wiszą jeden nad drugim co 90 cm i na tej samej szerokości szafy mieści się dwa razy więcej. Cały moduł potrzebuje wtedy 180 cm światła, więc na płaszcz albo sukienkę to za mało: na nie idzie zwykły drążek ze 150 cm pod spodem. Program liczy te progi i mówi, gdy się nie zgadzają.

Tak. Gdy między ciągiem dolnym a wiszącym zostaje wolny pas, w karcie szafki pojawia się przycisk, który wciska ją dokładnie w tę przerwę i podaje jej wysokość. Przycisk pokazuje się tylko wtedy, gdy przerwa naprawdę jest — po obu stronach musi coś stać. Nad pustą ścianą to nie byłby segment środkowy, tylko szafka wisząca powieszona nisko.

Nie — każdy tryb ma własną, oddzielną pamięć. Projekt kuchni zapisany na rozkrojkuchni.pl zostaje tam nietknięty, a projekty salonu zapisują się osobno. To celowe: wspólna pamięć oznaczałaby, że pierwszy zapis w salonie kasuje komuś projekt kuchni.

Nie. Nie ma rejestracji ani logowania. Program liczy wszystko w twojej przeglądarce, projekt nie leci na żaden serwer. Zapisuje się w pamięci przeglądarki albo do pliku, który trzymasz u siebie — i tylko ten plik możesz komuś przesłać.

Tak, ale sprawdź je najpierw sam. Program daje listę formatek w milimetrach, kartę obróbki i plik CSV — czyli dokładnie to, co zakład potrzebuje. Nie zna jednak twojej ściany: jeśli pokój ma inne wymiary niż wpisane, wszystko poniżej też będzie nieprawdą. Zmierz ścianę w trzech miejscach i projektuj pod najwęższy pomiar.